MaiTé- het meisje en de vogel
  • Apollo
  • Apollo
  • Apollo
  • Apollo
  • Apollo
  • Apollo
  • Apollo

De Apollomissie

Op 16 juli 1969 waren miljoenen mensen getuige van de lancering van de Apollo 11. Lanceren, dat betekent ‘afschieten’, en de Apollo 11 was een ruimtecapsule bovenop een raket. Je leest het goed: in 1969 keek de hele wereld live op tv mee hoe een raket de ruimte in werd geschoten. En wel omdat … het de eerste keer was dat er in die raket ook mensen zaten, die er (maar dat wisten ze bij vertrek nog niet 100% zeker) in zouden slagen voor de eerste maal in de geschiedenis op de maan te landen. Én erop te wandelen!

 

Fijne weetjes

Reistijd
Deze raketreizigers overbrugden de afstand tussen aarde en maan in bijna drie dagen. Als je nu denkt: “boeieuh, saa-haaaaai …”, think again: het gaat over 365 000 kilometer. Dus meer dan 120 000 kilometer per dag. Dus meer dan 5000 kilometer per uur. Ongeveer 85 kilometer per seconde. Pfiew. Saai was het daar alleszins niet, aan boord.
Hoe ver woon jij van school? En hoe lang doe jij over die afstand? Vergelijk maar eens.

 

De eerste man op de maan en zijn memorabele woorden
De ruimtevaarders in de Apollo 11 waren met drie: Armstrong, Aldrin en Collins.
Collins bleef op 100 kilometer hoogte rondcirkelen, terwijl Armstrong en Aldrin als eerste mensen de maan betraden. Aldrin is nog lang misnoegd geweest dat Armstrong als eerste een voet aan land (aan maan?) mocht zetten. Dus als je de volgende keer boos bent omdat je zus of broer als eerste een koek krijgt, of je klasgenoot als eerste mag kiezen welk spel jullie gaan spelen, denk dan nog eens aan Aldrin.
Armstrong was de eerste man op de maan, en sprak de meest legendarische en memorabele woorden van de 20ste eeuw: "That's one small step for a man, one giant leap for mankind".

 

Je gewicht op de maan
Hoeveel weeg jij op de maan? Reken maar eens uit!
Op de maan weeg je véél minder dan op aarde. Afijn, eerst even een verschil uitleggen, kan nogal verwarrend zijn, maar toch: er is een verschil tussen ‘massa’ en ‘gewicht’. Je massa blijft overal in het heelal hetzelfde, maar je gewicht varieert.
Als jij op de weegschaal gaat staan, en je ziet daar bijvoorbeeld 45 verschijnen: dat is je massa. Eigenlijk zou dat beter in Newtons uitgedrukt worden, want je zegt wel ‘ik weeg 45 kilogram’, maar je gewicht is de kracht waarmee de aarde aan je massa trekt. Dat gewicht is dus de zwaartekracht die op jouw lichaam werkt. En omdat de zwaartekracht niet overal hetzelfde is, verandert je gewicht vanaf je op ruimtemissie bent.
Op de maan is de zwaartekracht zes keer lager dan op de aarde, wat maakt dat je op de maan nog wel een massa hebt van 45 (je gaat daar niet ineens keihard vermageren) maar … je gewicht is nu de kracht waarmee de maan aan je massa trekt, en de maan trekt dus veel minder hard dan de aarde (een zestal keer minder hard, om precies te zijn) dus: op de maan verschijnt voor een aards gewicht van 45 kg, slechts 7.5 kg op de weegschaal.


Apollo

 

Geen ‘opgestaan is plaats vergaan’ op weg naar de maan
De raket moet zo licht mogelijk zijn, want zoals sporters beter sporten zonder ballast, is het voor een raket ook ‘hoe lichter, hoe sneller door de ruimte scheren’. Zo was de hoeveelheid brandstof uiterst beperkt om gewicht te besparen, en had de maanlander ook geen stoelen. Alles moest dus staand of liggend gebeuren. Of op de hurkjes.

 

Ook op de maan pruttelen computers soms tegen
Raak jij soms in paniek, of word je wel eens boos, als je op de computer aan het werken of spelen bent, en de computer doet niet wat je vraagt en doet wel wat je uitdrukkelijk niet hebt gevraagd?
Tijdens de landing raakte de boordcomputer van de Apollo 11 overbelast, waardoor van alle kanten alarmsignalen kwamen. In de controlekamer op aarde wist men snel dat er weinig tot niets ernstigs aan de hand was, en men meldde dat de waarschuwingen konden worden genegeerd. Maar denk je dat de ruimtevaarders onder de indruk waren van die alarmen? Njet, they couldn’t care less: Armstrong bleef zijn beheerste en rustige zelf, omdat volgens hem alles goed werkte en de computer gewoon ‘wat overspannen reageerde’.

Ook op de maan komen pennen van pas
Toen Aldrin en Armstrong terug wilden opstijgen om naar Collins te vliegen en samen terug naar de aarde te keren, moesten ze nog even beroep doen op hun creatieve geesten. Ze hadden namelijk, door de beperkte bewegingsruimte in de capsule, de startknop eraf gestoten! Help! Aldrin loste dit probleem op door een plastic pen in de opening te drukken en zo de motor te starten. Dus als er nog eens een knop van je jas vliegt of de ketting van je fiets ligt eraf: het is okee, je bent op aarde, je vindt er wel iets op.

 

Copyright © 2017 Spirelli VZW