Vansina / Verbruggen / Gudmundsson trio
 
js slider

Bruno Vansina (sax alto- soprano-), Gulli Gudmundsson (bass), Teun Verbruggen (drums)

The CD 'Trio Music' of one of their first concerts was recorded in 2003. From the very beginning, it was a quest for their own sound, by means of classics, own compositions and free improvisation. Something like that is called ‘growing up in public’. In 2005 they created Double Trio – a confrontation between a jazz trio and three dancers -, with the internationally renowned dance company Rosas. A year later they were on tour with the Fender-Rhodes mammoth Jozef Dumoulin (who plays with the trio at the Flemish Jazz Meeting 2007 as guest) and Magic Malik, who got himself noticed on St-Germain’s Boulevard. And, as it becomes this band, the tour resulted in a live album ‘In Orbit’ and two years later 'Tokio Quantize'.

 

The Double Trio Live concerts are the result of the encounter between jazz musician Bruno Vansina and contemporary dancer and choreographer Salva Sanchis. In this ongoing collaboration project, where the live performances are the place where the research occurs, dance and music share the stage on equal terms. The premise for the performance is very simple: a jazz concert with three musicians and three dancers. The repertory, which combines jazz standards with compositions by Bruno Vansina, changes from concert to concert. The Double Concerts project was born from a will of exploring a very concrete approach to the relation between improvised dance and improvised music, and to do so in front of an audience rather than on a studio situation. In jazz music, improvisation is something that, although limitless in its possibilities, is framed within very precise parameters of time and harmony. Those parameters are not only tools to challenge and guide the improvisational skills of the soloist, they are also the context in which communication between the musicians is made possible. In this project, that context is used by the dance in order to organize improvisation in time and space, as well as the interaction between dancers; everything that happens in the dance is in direct relation to the (internal structure of the) music. Thus, the songs are the core of the concert, and both dancers and musicians use those songs to improvise. In other words, all six performers know what is going to be played, but none of them knows how it is going to be played; it is not a jam session, it's a concert.

 

Recordings
 
St. Cecilia

Recorded at St. Cecilia, Hoogstraten, Belgium 29th of March 2008 by the VVG trio.
Mixed and mastered by Pierre Vervloesem, March 2015.
Artwork by Bruno Vansina

Info and cd order

Tokio Quantize

Recorded 'live' by Chris Weeda at Zuiderpershuis, 2007
Mixed by Chris Weeda at Studio Le Roy
Artwork by Bruno Vansina

Info and cd order

In Orbit

Cd1 recorded by Chris Weeda at Studio Le Roy, 2005
Cd2 recorded 'live' by Roel Snellebrand at 'L'Archiduc' 2005
Mixed by Chris Weeda at Studio Le Roy
Artwork by Bruno Vansina

Info and cd order

Trio Music

Recorded 'live' by Guy Lejeune at Buster, 2003
Mixed by Chris Weeda at Studio Le Roy
Artwork by Bruno Vansina

Info and cd order

 

Pictures
 

 

 

 

 

 

 

C-mine Jazz Genk Festival, Genk (B), 13 april 2012 door: Georges Tonla Briquet
 

Dit artikel op www.jazzenzo.nl

De 36-jarige saxofonist Bruno Vansina wordt regelmatig uitgenodigd door het Brussels Jazz Orchestra voor een vervangingsopdracht en hij is ook vast lid van Flat Earth Society. Maar de ware Vansina leer je pas kennen aan de hand van zijn eigen projecten, waaronder het trio Vansina-Verbruggen-Gudmunsson. Daarvan verscheen al een aantal cd’s op RAT Records (het label dat Vansina oprichtte met Teun Verbruggen). In Genk kwam hij zijn gloednieuwe cd ‘Stratocluster’ voorstellen, een samenwerking tussen RAT Records en het WE.R.F.-label. De opnamen daarvoor vonden plaats in Brooklyn, New York.

Altsaxofonist Bruno Vansina met onder meer vibrafonist Steve Nelson en slagwerker Teun Verbruggen in zijn groep.

Voor dit avontuur omringde Vansina (zelf op altsaxofoon) zich met de jonge beloftevolle gitarist Bert Cools, Jos Machtel (vaste bassist van het BJO), zijn trouwe bondgenoot drummer Teun Verbruggen en niemand minder dan vibrafonist Steve Nelson, de man op wie contrabassist Dave Holland continu een beroep doet. Een niet alledaagse bezetting dus. Het resultaat: complex gelaagde jazz met crescendo opbouw en onverwachte tussenstops. Grooves werden daarbij moeiteloos afgewisseld met flarden postbop. De gitarist kwam daarbij zeer melodisch uit de hoek, maar verleende het geheel ook een spacy tintje door zijn pedaaleffecten, zonder dat er sprake was van nodeloos uitfreaken.

Nelson had twee vibrafoons ter beschikking waarop hij zich kon uitleven en dat deed hij volop. Hij bewees meteen nog eens dat je met dit instrument niet alleen een aparte klankkleur kunt scheppen, maar dat je er tevens volwaardige solo’s mee kunt  uitwerken.

Het was echter vooral Vansina zelf die zeer sterk uit de hoek kwam. Van heel krachtig tot zalvend en af en toe zelfs met een scherp rockkantje. Dit laatste aspect sluit natuurlijk aan bij zijn werk met Nirvana Bonus and The Demons Of Shame. In afwachting dat deze groep hopelijk uitgebreid mag toeren, kunnen we alvast de cd aanraden die een perfecte smaakmaker is voor wat deze groep live vertegenwoordigt.

C-mine Jazz Genk Festival, Genk (B), 15 april 2012 door: Guy Peters
 

Dit artikel op www.enola.be

Bruno Vansina Project feat. Steve Nelson. Als de eerste reactie Steve wie? is, dan wordt het tijd om bijlessen te nemen, want de Amerikaanse vibrafonist behoort op zijn instrument tot de absolute wereldtop, iets dat hij vooral bewijst als lid van het Dave Holland Quintet. Vansina had dus een grote naam weten te strikken, maar op geen enkel moment zou die de indruk geven meer te zijn dan zijn Vlaamse speelpartners. Dat waren dan ook geen kleine jongens, want met Teun Verbruggen (drums) en Jos Machtel (bas) had hij enkele Belgische toppers in huis. De jonge gitarist Bert Cools voegde een eigentijdse toets aan het geluid toe door uit te pakken met allerhande geluidseffecten (die heel af en toe helaas ook deden denken aan foute synths) en uitwaaierende gitaarpartijen.

Het kwintet mocht van start gaat voor een schrijnend kleine opkomst van 15 geïnteresseerden, maar kreeg gaandeweg meer volk om zijn eigenzinnige muziek mee te delen. Voelde het soms aan als een werk in uitvoering, dan kreeg je van meet af aan wel een heel aparte stijl gepresenteerd, waarbij het kwikzilveren spel van Vansina (binnen Flat Earth Society nochtans de baritonsaxman) meteen opviel. Het was jazz die een ongrijpbare middenweg vond tussen de postboptaal en een moderner verhaal, nooit echt ‘free’, maar evenmin vasthoudend aan duidelijke structuren. In het merendeel van de composities, met “Walter’s Verjaardagsshow” (don’t ask) en “Natrium” op kop, leidde dat tot knappe resultaten, al was het een beetje jammer dat het met “Crazeology” aan het einde van de set net iets minder spannend uitgewerkt werd. Het was alleszins meer dan voldoende om drie kwartier te boeien en te doen uitkijken naar Stratocluster, het album dat eraan staat te komen bij het Brugse W.E.R.F.-label.