BRUNO VANSINA saxophones, flute, composition
Born in Belgium in 1975, saxophonist Bruno Vansina has flourished within the Flemish creative music community, finding diverse outlets for his music - ranging from large ensemble jazz to skewed and even zany art rock, often a taste for the exotic - as both bandleader and collaborator.
UP TO DATE
NEW RELEASE - No Future
Digital release 30/08/26
Vynil release September 26’
In twee sessies namen we drie dagen lang muziek op: liedjes van Louise en van mezelf. We speelden talloze versies, zelfs een keer met publiek erbij. Ik wilde uitpakken met iets geweldigs. Maar hoe meer ik dat probeerde, hoe vaster ik liep in reflexen en dwangmatige gewoontes. Ik kon mezelf niet aanhoren, het klonk allemaal als het getwijfel en het gebulder van mijn veel te luidruchtige ego.
De laatste halve dag, de wanhoop nabij, stelde ik Teun en Louise voor om de nummers los te laten en gewoon te spelen. Dit uur staat op deze plaat—hier en daar wat opgesmukt, maar zo goed als ongeknipt. Eindelijk liet ik los; ik gaf de ruimte aan een gezamenlijk gesprek waarin we samen zongen en dansten. Dit was een moment waar ik jaren later nog steeds graag naar luister, en dat ik daarom nu wil delen.
Het knaagt nog steeds aan me—o, onverbiddelijk ego—dat dit me niet lukt binnen de structuur van geschreven composities. Ik zal er vrede mee moeten nemen. Dit is een plaat gemaakt in een moeilijke periode, een ode aan de vele slapeloze nachten die me toen te beurt vielen. Er was toen voor mij No Future—geen toekomst.
Na de opnames hebben Teun en Louise weinig meer van me gehoord. Ons trio speelde daarna nauwelijks nog en doofde uit. Ze vragen zich vast af waar ik was en waarom dit gebeurde. Langs deze weg wil ik hen nu eindelijk bedanken voor de fantastische muzikanten en prachtige personen die ze zijn.
Digital release 30/08/26
Vynil release September 26’
In twee sessies namen we drie dagen lang muziek op: liedjes van Louise en van mezelf. We speelden talloze versies, zelfs een keer met publiek erbij. Ik wilde uitpakken met iets geweldigs. Maar hoe meer ik dat probeerde, hoe vaster ik liep in reflexen en dwangmatige gewoontes. Ik kon mezelf niet aanhoren, het klonk allemaal als het getwijfel en het gebulder van mijn veel te luidruchtige ego.
De laatste halve dag, de wanhoop nabij, stelde ik Teun en Louise voor om de nummers los te laten en gewoon te spelen. Dit uur staat op deze plaat—hier en daar wat opgesmukt, maar zo goed als ongeknipt. Eindelijk liet ik los; ik gaf de ruimte aan een gezamenlijk gesprek waarin we samen zongen en dansten. Dit was een moment waar ik jaren later nog steeds graag naar luister, en dat ik daarom nu wil delen.
Het knaagt nog steeds aan me—o, onverbiddelijk ego—dat dit me niet lukt binnen de structuur van geschreven composities. Ik zal er vrede mee moeten nemen. Dit is een plaat gemaakt in een moeilijke periode, een ode aan de vele slapeloze nachten die me toen te beurt vielen. Er was toen voor mij No Future—geen toekomst.
Na de opnames hebben Teun en Louise weinig meer van me gehoord. Ons trio speelde daarna nauwelijks nog en doofde uit. Ze vragen zich vast af waar ik was en waarom dit gebeurde. Langs deze weg wil ik hen nu eindelijk bedanken voor de fantastische muzikanten en prachtige personen die ze zijn.
NEW RELEASE - No Future
Digital release 30/08/26
Vynil release September 26’
Over two sessions spanning three days, we recorded music: songs by Louise and myself. We played countless versions, even once with an audience. I wanted to deliver something grand. But the harder I tried, the more I got stuck in reflexes and compulsive habits. I couldn't stand the sound of myself; it all sounded like the hesitation and bluster of my far too loud ego.
On the final half-day, close to despair, I suggested to Teun and Louise that we drop the songs and just play. That hour is what's on this record—embellished here and there, but virtually unedited. I finally let go, opening up space for a shared conversation where we sang and danced together. This was a moment I still love listening to years later, and that is why I want to share it now.
It still gnaws at me—oh, relentless ego—that I could not achieve this within the structure of written compositions. I will have to make peace with that. This record was made during a difficult period, an ode to the many sleepless nights that befell me back then. For me, there was No Future.
After the recording, Teun and Louise didn't hear much from me. Our trio barely played after that and faded out. They must wonder where I went and why it happened. Through this note, I want to finally thank them for being the fantastic musicians and beautiful people they are.
Digital release 30/08/26
Vynil release September 26’
Over two sessions spanning three days, we recorded music: songs by Louise and myself. We played countless versions, even once with an audience. I wanted to deliver something grand. But the harder I tried, the more I got stuck in reflexes and compulsive habits. I couldn't stand the sound of myself; it all sounded like the hesitation and bluster of my far too loud ego.
On the final half-day, close to despair, I suggested to Teun and Louise that we drop the songs and just play. That hour is what's on this record—embellished here and there, but virtually unedited. I finally let go, opening up space for a shared conversation where we sang and danced together. This was a moment I still love listening to years later, and that is why I want to share it now.
It still gnaws at me—oh, relentless ego—that I could not achieve this within the structure of written compositions. I will have to make peace with that. This record was made during a difficult period, an ode to the many sleepless nights that befell me back then. For me, there was No Future.
After the recording, Teun and Louise didn't hear much from me. Our trio barely played after that and faded out. They must wonder where I went and why it happened. Through this note, I want to finally thank them for being the fantastic musicians and beautiful people they are.